از اين رو عاشورا ثابت كرد كه اسلام ناب محمدى و امام حسين ( ع ) جدايى ناپذيرند و از آن پس ، دعوت به اسلام در حقيقت دعوت به حسين ( ع ) بود و دعوت به حسين ( ع ) ، دعوت به اسلام . نيز پس از عاشورا دشمنى با اسلام و يا با حسين ( ع ) عين دشمنى با ديگرى تلقى مىگشت و بقاى اسلام پس از كربلا ، مشروط به بقاى عاشوراى حسين ( ع ) گرديد . بنابراين اسلام وجودش را از محمد ( ص ) دارد و بقايش را از حسين ( ع ) . چهارم - نگاهى به قيام امام حسين ( ع ) در چارچوب نقش عمومى و مشترك امامان اهل بيت ( ع ) نشان دهندهء آن است كه اين قيام تكميل كنندهء فعاليتهاى اميرمؤمنان على ( ع ) و امام حسن ( ع ) در پاسدارى از اسلام است ؛ تلاشهايى كه براى حفظ دين در برابر تحريفهاى حركت منافقان انجام مىشد و از هر گونه شائبه و پيرايه‌اى به دور بود . اما پس از قيام امام حسين ( ع ) همهء امامان در چارچوب اين رسالت مشترك ، تكميل كنندهء اهداف اين قيام مقدس بودند . از اين رو قيام آن حضرت را در سه مقطع زمانى مىتوان مورد نگرش قرار داد : 1 - مقطع عاشورا : رهبرى قيام در اين دوره با شخص امام حسين ( ع ) است ؛ اين دوره با خوددارى ايشان از بيعت با يزيد و خروج از مدينه به مكه و از آنجا به كربلا آغاز مىگردد و با شهادت ايشان پايان مىپذيرد . 2 - مقطع پس از عاشورا تا عاشوراى ظهور : اين فصل بلافاصله پس از شهادت امام ( ع ) آغاز و تا قيام امام مهدى ( ع ) در روز عاشورا ادامه مىيابد ؛ و رهبرى اين دوره امامان نه‌گانه شيعه از نسل امام حسين ( ع ) است . تأمل دربارهء اين دوره نشان مىدهد كه امامان ( ع ) همزمان با نشر و گسترش اسلام ، به شدت تأكيد داشته‌اند كه امت اسلامى را به سوى ارتباط با امام حسين ( ع ) سوق دهند . مردم را تشويق كرده‌اند كه بر آن حضرت گريه كنند و از شاعران خواسته‌اند كه دربارهء آن حضرت شعر بسرايند و مردم را بگريانند و اندوه روز طف « 1 » را

--> ( 1 ) - در زيارت جواديه از امام رضا ( ع ) آمده است : « سلام بر امام مهربانى كه اندوه روز طفوف را برانگيخت » . ر . ك . بحار ، ج 102 ، ص 55 .